
Coraz częściej otwieram aplikację w telefonie i zastanawiam się, czy jej twórcy jeszcze pamiętają, po co ją zainstalowałem. Chcę odebrać paczkę, posłuchać płyty, pokazać kartę przy kasie albo zobaczyć zdjęcia znajomych. Tymczasem dostaję kolejne promocje, punkty, wyzwania, filmiki i powiadomienia. Wszystko domaga się uwagi, chociaż większości tych rzeczy w ogóle nie potrzebuję.
Nie oczekuję, że aplikacje przestaną się rozwijać. Oczekuję, że po aktualizacji nadal będę mógł wygodnie zrobić to, do czego wcześniej mi służyły. Najlepiej bez przedzierania się przez cyfrowy festyn.
Pamiętam, jak podobne uczucie towarzyszyło mi przy Gadu-Gadu. Najpierw był komunikator, który uruchamiałem, żeby z kimś porozmawiać. Potem przybywało dodatków, a mnie coraz mniej chciało się z niego korzystać. Dziś patrzę na kilka aplikacji w swoim telefonie i mam nieprzyjemne déjà vu.
InPost – chcę odebrać paczkę, nie zbierać fejkowe waluty i bawić się kreskówkowym pieskiem
Od aplikacji do odbierania paczek chcę możliwości odbierania paczek. Warto to chyba napisać wprost, bo najwyraźniej gdzieś po drodze przestało być oczywiste.
Potrzebuję informacji o przesyłce i możliwości otwarcia skrytki. Przydaje się również wygodne nadanie paczki. To są rzeczy, dla których taka aplikacja zajmuje miejsce w moim smartfonie.
Nie instalowałem jej dla kreskówkowego pieska, InCoinów, głupich dupereli i kolejnych okazji do zakupów. Tymczasem InPost rozwija zarówno program punktowy z wyzwaniami i nagrodami, jak i zakupowego asystenta AI przedstawionego pod postacią psa. Rozumiem, że ktoś może chcieć z tego korzystać. Ja nie chcę i mi to przeszkadza.
Z mojej perspektywy z użytecznego narzędzia zrobił się slopowy jarmark. Mam coś zbierać, gdzieś zaglądać, interesować się ofertami. Tylko że moja relacja z aplikacją kurierską naprawdę nie wymaga aż takiego zaangażowania. Zamawiam rzecz, przychodzi paczka, odbieram ją i wracam do swoich zajęć. Nie szukam przyjaźni w tej apce.
Najbardziej irytuje mnie pierdylion wyskakujących powiadomień. Przesyłka czeka? Dajcie znać. Kończy się termin odbioru? Przypomnijcie. Ale gdy żadna paczka do mnie nie jedzie, nie potrzebuję zaczepiania mnie przez aplikację do paczek. Nie musimy podtrzymywać znajomości między dostawami.
Moja Biedronka – promocja, którą najpierw trzeba rozszyfrować
W aplikacji sklepu chciałbym szybko znaleźć kartę albo zrozumieć warunki rabatu. Tymczasem Moja Biedronka przytłacza mnie reklamami i promocjami, przy których coraz częściej muszę się zatrzymać, żeby ustalić, o co właściwie chodzi.
Są oferty wielosztukowe, kupony dopasowane do klienta i Shakeomat z losowanymi zniżkami. Są też Stories scrollowane poziomo. Dobrze, że jeszcze na ukos nie mają. Sam katalog tych mechanizmów pokazuje, że korzystanie z aplikacji nie kończy się na wyświetleniu karty przy kasie.
Mój problem nie polega na tym, że sklep proponuje niższą cenę. Problem zaczyna się wtedy, kiedy nie potrafię szybko odpowiedzieć sobie na proste pytanie: ile zapłacę za to, co chcę kupić?
Czy patrzę na cenę jednej sztuki, czy cenę przy zakupie kilku? Czy wystarczy karta, czy trzeba jeszcze coś ukrytego aktywować? Czy ta oferta jest dla mnie, czy tylko wygląda jak oferta dla mnie? Nie twierdzę, że każda promocja ma wszystkie te warunki naraz. Irytuje mnie właśnie konieczność ciągłego sprawdzania, z którym wariantem mam tym razem do czynienia.
Chcę kupić produkty z listy, a nie poświęcać uwagi na rozgryzanie zasad kolejnej akcji. Ani mieć oczopląsu od elementów, które raz trzeba przesuwać pionowo, raz pionowo, a jeszcze inaczej zastanawiać się, czy to się klika, czy tylko na to patrzy. Oszczędność pieniędzy jest przyjemna. Poczucie, że przed zakupami powinienem odrobić pracę domową – znacznie mniej.
Spotify – chciałem posłuchać muzyki
Spotify było dla mnie przede wszystkim miejscem do słuchania muzyki. Wybierałem album albo wykonawcę i naciskałem odtwarzanie. Właśnie tego potrzebuję od niego do dziś.
Tyle że wokół muzyki rozrosła się cała reszta. Podcasty, teledyski, teksty do wspólnego śpiewania i merchandising wykonawców. Spotify umożliwia przełączanie utworu na teledysk (po co to komu podczas spaceru na urządzeniu mobilnym?), a w prezentacji profili artystów wymienia obok muzyki także wideo, gadżety i wydarzenia.
Rozumiem związek tych dodatków z muzyką. Nie muszę jednak chcieć ich wszystkich w jednym miejscu. Kiedy otwieram aplikację, żeby posłuchać muzyki, nie szukam podcastu, koszulki ani kolejnego ekranu do oglądania. Tekst piosenki może komuś czasem się przyda, ale możliwość urządzenia sobie czegoś w rodzaju karaoke nie jest powodem, dla którego korzystam ze Spotify.
Najbardziej przeszkadza mi zacieranie różnicy między tymi potrzebami. Słuchanie albumu, oglądanie klipu i kupowanie gadżetów to dla mnie osobne czynności. To, że da się je upchnąć w jednej aplikacji, nie oznacza jeszcze, że chcę być na każdą z nich zapraszany.
Muzyka może mi po prostu towarzyszyć. Nie potrzebuję za każdym razem całej multimedialnej otoczki.
Kaufland – kolejna aplikacja, której trzeba poświęcać czas
Z Kauflandem mam podobny problem jak z Moją Biedronką. Chciałbym wygodnej karty klienta i czytelnych ofert. Dostaję rozbudowane środowisko zakupowe, które próbuje obsłużyć znacznie więcej spraw.
Kaufland wymienia wśród funkcji aplikacji kupony, punkty lojalnościowe, konkursy, gazetki, listy zakupów, powiadomienia o ofertach, skanowanie produktów i zakupy na internetowym marketplace.
Część z tych funkcji ma sens. Lista zakupów czy skanowanie produktów mogą realnie ułatwiać wizytę w sklepie (nie tym w Będzinie – próbowałem wielokrotnie). Nie wrzucam każdego dodatku do jednego worka. Przeszkadza mi jednak sytuacja, w której wszystko konkuruje o miejsce i uwagę, a zwykłe zakupy zaczynają wymagać orientowania się w kolejnym systemie punktów, kuponów i akcji.
Nie chcę przed wyjściem do sklepu sprawdzać, co tym razem powinienem aktywować i w czym uczestniczyć. Chcę wiedzieć, co jest tańsze, na jakich zasadach i gdzie znajdę swoją kartę.
Mam już wystarczająco dużo rzeczy do pilnowania. Aplikacja supermarketu nie musi dopisywać mi następnych.
Żappka – już nie rozumiem, do czego ma mi służyć
W przypadku Żappki dochodzę do momentu, w którym zwyczajnie tracę orientację. To karta lojalnościowa? Katalog promocji? Zbiór wyzwań? Platforma usługowa? System do zamawiania podgrzewanego jedzenia? Pewnie wszystkiego po trochu, ale właśnie w tym widzę problem.
Opis aplikacji wymienia żappsy, nagrody, promocje, konkursy i wyzwania zakupowe. Do tego dochodzą między innymi Żabka Nano, przewodnik po cateringach, usługi naprawy telefonu, doładowania gier, Lotto i kolejne usługi.
Patrzę na ten zestaw i coraz trudniej mi połączyć go z prostą potrzebą wejścia do sklepu po wodę czy coś do śniadania. Rozumiem, że za każdą pozycją stoi jakiś pomysł biznesowy. Jako użytkownik widzę jednak przede wszystkim natłok.
Dla mnie zrobił się z tego totalny syf. Nie dlatego, że nie umiem posługiwać się smartfonem, tylko dlatego, że nie mam ochoty poznawać całej oferty usługowej firmy, kiedy chcę skorzystać z jednej drobnej rzeczy.
Chciałbym otworzyć aplikację i od razu wiedzieć, gdzie jest to, czego potrzebuję. Bez zastanawiania się, która z licznych krzyczących atrakcji ma dziś pierwszeństwo.
Instagram – gdzie są zdjęcia ludzi, których obserwuję?
Instagram irytuje mnie trochę inaczej. W aplikacjach zakupowych przeszkadza mi nadmiar dodatków. Tutaj mam poczucie, że stopniowo znika powód, dla którego w ogóle założyłem konto.
Kiedyś wchodziłem, żeby publikować zdjęcia i oglądać fotografie znajomych oraz świadomie wybranych twórców. To ja decydowałem, kogo obserwuję. Dziś otwieram główny widok i trafiam na mieszaninę znajomych kont, reklam oraz profili, których nigdy nie zaobserwowałem. Instagram sam opisuje swój główny feed jako połączenie obserwowanych kont, rekomendowanych treści i reklam.
Tyle że te rekomendacje często odbieram jak losowy zbiór rzeczy, z którymi nie chcę mieć nic wspólnego. Nie znam tych ludzi, nie szukałem ich materiałów i nie czuję potrzeby nadrabiania tej znajomości.
Do tego reklamy. Bywają momenty, kiedy mam wrażenie, że sponsorowany jest już co drugi post. Nie prowadzę statystyki, ale opisuję zmęczenie przeglądaniem miejsca, w którym coraz trudniej dotrzeć do tego, po co przyszedłem.
A tam, gdzie chciałbym zobaczyć zdjęcia, wciskają się pionowe filmiki. Wśród nich trafiam na bezwartościowy AI slop od nieznanych mi twórców: materiały, których nie chcę oglądać nawet przez kilka sekund, a co dopiero dostawać więcej podobnych.
Wiem, że istnieje osobny widok “Obserwowani”, pokazujący wpisy obserwowanych kont bez sugerowanych postów i którego trzeba przy każdym uruchomieniu przełączać, bo po ponownym uruchomieniu Instagram znowu zaczyna sugerować totalny contentowy bigos. Tylko dlaczego do tak podstawowego sposobu korzystania z serwisu mam przechodzić osobno, zamiast po prostu zobaczyć go po otwarciu aplikacji?
Nie potrzebuję, żeby Instagram bez przerwy wynajdywał mi nowych ludzi. Najpierw niech pozwoli mi wygodnie oglądać tych, których już wybrałem.
mObywatel – oby chociaż tutaj został spokój
Patrząc na to wszystko, mam tylko nadzieję, że podobna ambicja nie dopadnie mObywatela.
Nie twierdzę, że ta aplikacja już stała się jarmarkiem. Właśnie dlatego o niej wspominam: bardzo bym chciał, żeby nigdy nim nie została. Od jednej z najpoważniejszych aplikacji w smartfonie oczekuję przewidywalności i skupienia na sprawie, którą chcę załatwić.
Nowe funkcje mogą być potrzebne. Ale czym innym jest dodanie przydatnej usługi, a czym innym dokładanie elementów, które mają skłonić mnie do częstszego zaglądania i brania udziału w infantylnych wyzwaniach.
Nie potrzebuję punktów za regularne otwieranie dokumentów, odznaki aktywnego obywatela ani maskotki przypominającej o codziennym zajrzeniu do aplikacji. Brzmi absurdalnie? Dla mnie równie absurdalny byłby kiedyś zakupowy piesek w aplikacji do odbierania paczek.
Dobra aplikacja nie musi zatrzymywać mnie na dłużej
We wszystkich tych przypadkach wraca ta sama irytacja: przychodzę coś zrobić, a aplikacja próbuje zainteresować mnie czymś innym.
Nie mam nic przeciwko opcjom dla tych, którzy ich potrzebują. Chciałbym jednak, żeby dało się je wyłączyć i z nich zwyczajnie nie korzystać bez ciągłego przypominania, bez powiadomień i bez zajmowania nimi najbardziej widocznych miejsc.
Wygoda polega również na tym, że nie muszę się nad narzędziem zastanawiać. Wiem, gdzie nacisnąć, załatwiam sprawę i odkładam telefon. Jeśli zajęło mi to kilkanaście sekund, aplikacja dobrze wykonała swoją pracę. Nie musi jeszcze organizować mi czasu.
Od InPostu chcę odebrania paczki. Od Spotify – słuchania muzyki. Od aplikacji sklepu – czytelnej ceny i karty pod ręką. Od Instagrama – zdjęć ludzi, których postanowiłem obserwować.
Naprawdę nie sądzę, żebym wymagał zbyt wiele.
Mój blog otrzymuje się dzięki wsparciu czytelników. Będę wdzięczny, jeśli postawisz mi wirtualną kawę💚
Pasjonat pozytywnego stylu życia. Prowadzę bloga od 2012 roku dzieląc się wiedzą i spostrzeżeniami. Ekspercko recenzuję rzeczy i miejsca warte uwagi, które zmieniają życie na lepsze. Poza blogowaniem napisałem kilka e-booków oraz publikacje w prasie drukowanej. Moje treści cytowane są przez duże media, w tym telewizję i portale.

