
Siadając z najnowszym albumem Dżemu zatytułowanym “Sobie potrzebni” czułem szybsze bicie serca. Wejście w kolejny etap historii zespołu z Sebastianem Riedlem przy mikrofonie budziło gigantyczne oczekiwania. Słychać tutaj potężny szacunek do dziedzictwa grupy połączony ze świeżą energią doskonałego wokalisty.
Ciężar prawdziwych uczuć
Zapomnij o lekkich i radosnych hitach. Dostajemy za to potężny ładunek emocjonalny, bardzo poważny nastrój i wspaniałe teksty dotykające samotności oraz ludzkiej solidarności. Syn legendarnego Ryśka fantastycznie sprawdza się w tym mrocznym klimacie również jako kompozytor oraz niesamowicie sprawny gitarzysta.
Tytułowa dawka melancholii
Tytułowy utwór “Sobie potrzebni” momentalnie chwycił mnie za gardło swoim niesamowitym nastrojem. Bezgranicznie wierzę wokaliście w każde wyśpiewane słowo o długim powrocie do życia. Ten konkretny kawałek jest przytłaczający, ale ostatecznie wnosi w serce słuchacza mnóstwo ciepłego światła.
Kunszt genialnych muzyków
W tle genialnie maluje swoimi dźwiękami znakomity Jerzy Styczyński. Jego mistrzowska solówka to absolutny majstersztyk. Trzecią gitarą cudownie barwi całość Adam Otręba, a klawisze Janusza Borzuckiego otulają świetnie punktującą sekcję rytmiczną Bena Otręby i Zbyszka Szczerbińskiego.
Rockowy żywioł i kontrasty
Ten wspaniały materiał potrafi mocno zaskoczyć niesamowitymi zestawieniami, gdzie obok podniosłej ballady “Dusza” usłyszycie motoryczne boogie w utworze “Amulet”. Kawałek “Idzie lepsze” to ostra rockowa petarda.
Jednego utworu nie potrafię przerwać słuchać – „Sobie potrzebni”
Kiedy po raz dziesiąty z rzędu odpalam utwór “Sobie potrzebni”, to najpierw łapię się na tym, że słucham wokalu niemal jak rozmowy w cztery oczy, bez udawania twardziela. Ta muzyka nie bawi się w ozdobniki, tylko uderza w temat relacji, samotności i tego, że człowiek jednak bywa drugiemu potrzebny, nawet jeśli głośno tego nie mówi. I właśnie dlatego wracam do niego od razu drugi raz, potem trzeci, dziesiąty. Bo za pierwszym podejściem łapię sens, a za drugim zaczynam wyłapywać emocje między wersami i to mnie zwyczajnie rozbraja.
A potem puszczam “Idzie lepsze” i mam ochotę podkręcić głośność o dwa oczka, bo tu napięcie pracuje inaczej. To jest ten moment na płycie, kiedy zamiast stać w miejscu, czujesz w barkach ruch, w nogach impuls, a w głowie myśl, że jednak można się pozbierać i iść dalej, nawet jeśli przed chwilą było ciężko. Obejrzałem też oficjalny klip i lubię to, że można sobie dopiąć ten utwór obrazem, a potem wrócić tylko do dźwięku i sprawdzić, czy nadal działa tak samo mocno.
Gdzie kupić płytę „Sobie potrzebni”?
Sprawdź ceny na Ceneo:
Mój blog otrzymuje się dzięki wsparciu czytelników. Będę wdzięczny, jeśli postawisz mi wirtualną kawę💚
Pasjonat pozytywnego stylu życia. Prowadzę bloga od 2012 roku dzieląc się wiedzą i spostrzeżeniami. Ekspercko recenzuję rzeczy i miejsca warte uwagi, które zmieniają życie na lepsze. Poza blogowaniem napisałem kilka e-booków oraz publikacje w prasie drukowanej. Moje treści cytowane są przez duże media, w tym telewizję i portale.




Uważam że płyta jest bardzo słaba . Wokalista to tylko dobry rzemieślnik . Brak mu jednak polotu Maćka Balcara. Płytę ratuja jednak solówki Jurka Styczyńskiego . Ogólnie nuda .
Po kilkukrotnym wysłuchaniu płyty włączyłem Ryśka. Myślę że Sebastianowi brak tego polotu śpiewa jak stary facet. Rysiek zawsze jak młody.
Rysiek zawsze będzie młody, bo ostatnio nowy materiał studyjny nagrywał mając 35 lat. Sebastian ma lat 48. Dla mnie (lat 65) z wyjątkami (niestety) muzyka z najnowszej płyty płynie i Dżem znowu ma jakby świeższy smak. Kawałki z Wilkasów (Falińscy, Wojtasiak) wiecznie młode, ale ostatnie lata z Balcarem nie przyniosły niczego nowego…
jak czytam powyższe komentarze to się zastanawiam o co oparte są te opinie…tylko chyba o gusta ludzi…zza ekranu
mam zasadę od lat: jeżeli na płycie są 3 dobre utwory to uznaję album za dobry i tak tu jest
porównania do Macieja albo do Ryśka są nie na miejscu. Pierwszy pisał teksty wiadomo jak a drugi przez lata był porównywany do Ryśka tak samo jak teraz Sebastian wstecz.
Sebastian jest inny, nawet krew z krwi jest jednak zawsze inna. Można było grać stare sprawdzone a zdecydowali się na coś nowego a nie tylko odtwarzanie. Lekko nostalgiczna to fakt, ale grane rzetelne, w klimacie, konsekwentnie.