
“Wilding” to jest soundtrack filmu o naturze, który leci w tle tak, że nawet jeśli nie skupiasz się na każdym jego dźwięku, potrafisz go czuć innymi zmysłami. To jest album, który po cichu przejmuje kontrolę nad wieczorem, nad oddechem, nad tym jak szybko mruga się oczami. Wilding w wykonaniu Jon Hopkinsa i Biggiego Hilmarsa to trochę jak otwarcie okna na ciemny, pachnący las, mimo że za ścianą naprawdę stoi blok i słychać windę.
Kontekst, który czuć w każdej minucie
To muzyka pisana do dokumentu o rewildingu, o oddawaniu ziemi z powrotem naturze. I to słychać w sposobie, w jaki dźwięki nie tyle opisują kadry, co je przedłużają w głowie. Jon Hopkins wnosi swój chłodny, świetlisty elektron, a Hilmars dopisuje do tego ciepło smyczków, pianina i głosu, który bardziej przypomina oddech niż klasyczny wokal. Album jest stosunkowo krótki, niecałe pół godziny, ale wystarczy, żeby zresetować głowę po całym dniu pełnym powiadomień.
Muzyczna regeneracja przed snem i zanurzenie się w naturze
To jest dokładnie ten rodzaj muzyki, po który sięgam mniej więcej godzinę przed snem. Kiedy mózg jest zmęczony, ale jeszcze nie gotowy się wyłączyć. Wrzucam Wilding, gaszę światło, zostawiam tylko delikatną poświatę z relaksacyjnego oświetlenia i nagle wszystkie dźwięki świata zewnętrznego robią się nieistotne. Zostaje puls, szum, miękko rozlewające się akordy. I to bardzo konkretne wrażenie, że miasto właśnie zostało wyciszone jednym ruchem dłoni.
Spotkanie Jona Hopkinsa z Biggim Hilmarsem
To nie jest solowy popis Hopkinsa, tylko pełnoprawny duet z islandzkim kompozytorem Biggim Hilmarsem, który ma solidne doświadczenie w muzyce filmowej. I to czuć w konstrukcji poszczególnych utworów. Są tu chwile, kiedy dominują syntezatory, pulsujące nisko jak oddech ziemi, i takie, w których na pierwszy plan wychodzi pianino albo smyczki, grające prosto, bez patosu, jakby celowo unikały filmowego „taniego wzruszenia”.
Najbardziej lubię momenty, kiedy obaj kompozytorzy spotykają się dokładnie pośrodku. Kiedy elektronika nie próbuje zagłuszyć orkiestralnego tła, a instrumenty akustyczne nie wpychają się na pierwszy plan, tylko zsuwają się z nim w jedną linię. W takich fragmentach album brzmi jak organizm, który sam sobie dobiera tempo, sam sobie ustala ciśnienie. Ja tylko to obserwuję z boku i łapię się na tym, że nagle oddycham tak samo równo, jak ten dźwięk. Kto pokochał głębokie wokale twórczości Sigur Rós, zakocha się w tym albumie.
Utwory, które zostają pod skórą
Tracklista na papierze wygląda niepozornie:
- „Wilding Theme”
- „Worms”
- „Butterflies”
- „New Land (Immunity)”
- „Mouse”
- „Echoes of the Wild”
- „Networks”
- i kolejne krótkie formy.
W praktyce każdy z tych tytułów zachowuje się jak osobny kadr, który pamiętam bardziej jako nastrój niż jako melodię. Tytułowy motyw „Wilding Theme” otwiera całość spokojem, który nie jest cukierkowy, raczej podszyty czymś pierwotnym, lekko nieokreślonym.
„Worms” z tym swoim mrowiącym, repetytywnym pulsem buduje napięcie prawie podprogowo, idealnie wchodzi, kiedy gaszę wszystkie lampy oprócz jednej. „Butterflies” pachnie mi letnim wieczorem po burzy, kiedy jeszcze wszystko jest mokre, ale już wiadomo, że noc będzie ciepła. „New Land (Immunity)” to dla mnie moment, w którym album naprawdę otwiera się na to, co słuchacz ma w głowie. Nie pcha się z refrenem, nie prosi o uwagę, raczej daje przestrzeń na własne obrazy.
Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że utwory są krótkie. Rzadko kiedy przekraczają dwie minuty. Część wręcz przypomina szkice, a jednak nie ma poczucia fragmentaryczności. Zdarzało mi się zapętlać pojedyncze tracki po trzy, cztery razy z rzędu, bo dopiero wtedy miałem poczucie, że wybrzmiały dokładnie tak, jak chciały. W kontekście słuchania przed snem to wbrew pozorom ogromny plus. Łatwo dobrać sobie dawkę, czy to ma być spokojne piętnaście minut, czy cała półgodzinna kąpiel w dźwięku.
Jak to się zachowuje w codziennym słuchaniu?
Największa siła Wilding objawia się, kiedy odłączam się od ekranu. To nie jest muzyka do scrollowania. Najlepiej działa, gdy słuchawki zagłuszają lodówkę, ulicę, telewizor za ścianą i zostaję sam z tym dziwnym, kojącym poczuciem, że siedzę bardziej w lesie niż w mieszkaniu. Oficjalne opisy albumu podkreślają organiczne tekstury, obecność smyczków, pianina, delikatnych wokali i to dokładnie tak słychać. Wszystko jest trochę jak mech, trochę jak gałęzie, trochę jak wiatr, ale nigdy jak hollywoodzki soundtrack, który domaga się braw.
Jest w tej płycie coś bardzo uspokajającego, ale nie usypiającego. Godzinę przed snem sprawdza się idealnie. Wygładza myśli, ale nie zamienia człowieka w roślinę. Jednocześnie to świetny wybór na momenty, kiedy mam dość wszystkiego, co miejskie. Tramwaje, samochody spalinowe, migające neony, reklamy – to wszystko traci znaczenie, kiedy smyczki wsuwają się na pierwszy plan, a pod spodem mruczy elektronika, która brzmi jak oddech ziemi. To nie jest eskapizm. To bardziej tymczasowe przyjęcie zaproszenia, żeby choć przez pół godziny być bliżej natury niż betonu.
Czy album “Wilding” przypadnie każdemu, kto szuka popkulturowego detoksu?
Jeśli szukasz piosenek do nucenia pod prysznicem, raczej się rozminiemy. Wilding to nie jest kolekcja singli, które błyskawicznie wpadają w ucho, tylko płyta do cichej, osobistej relacji. Jeżeli jednak lubisz wieczorem wyłączyć całe „tu i teraz” i wejść w coś bardziej pierwotnego, ta ścieżka dźwiękowa ma bardzo duże szanse zostać twoim prywatnym rytuałem.
Ja już wiem, że będę do niej wracał w dwóch konkretnych momentach. Przed snem, kiedy chcę uspokoić myśli, ale jeszcze nie jestem gotowy je zamknąć. I wtedy, gdy naprawdę muszę poczuć, że wokół mnie jest więcej drzew niż samochodów, nawet jeśli to tylko złudzenie zbudowane przez dwóch kompozytorów, którzy bardzo dobrze pamiętają, jak brzmi świat bez miasta.
Mój blog otrzymuje się dzięki wsparciu czytelników. Będę wdzięczny, jeśli postawisz mi wirtualną kawę💚
Pasjonat pozytywnego stylu życia. Prowadzę bloga od 2012 roku dzieląc się wiedzą i spostrzeżeniami. Ekspercko recenzuję rzeczy i miejsca warte uwagi, które zmieniają życie na lepsze. Poza blogowaniem napisałem kilka e-booków oraz publikacje w prasie drukowanej. Moje treści cytowane są przez duże media, w tym telewizję i portale.

