Zwłoki Julii Winward zostają wyłowione z Tamizy. Jej brat Joshua chce ustalić, co wydarzyło się przed śmiercią kobiety, ale trafia na trop, którego nie da się wpisać w ramy zwyczajnego dochodzenia. Adres Julii należy do budynku zniszczonego podczas wojny. Jej rzekome miejsce pracy przestało funkcjonować wiele lat wcześniej.
Od pierwszych stron „Strażników piekła” widać, że Graham Masterton nie ma ochoty prowadzić czytelnika za rękę po bezpiecznej ścieżce. Każda odpowiedź otwiera nowy problem. Rozsądek zaczyna ustępować miejsca wizji Londynu, gdzie rzeczywistość może pęknąć przy zwykłej framudze.
Ta powieść ukazała się pierwotnie w języku angielskim jako „The Doorkeepers”. Fabuła wyrasta z kryminalnej tajemnicy, lecz szybko przechodzi w horror oparty na przejściach między wymiarami. Wydawnictwo Replika wznowiło ją w Polsce 1 września 2026 roku, w przekładzie Zbigniewa A. Królickiego.
Partner wpisu.
Drzwi z drugą stroną
Drzwi w horrorze bywają dekoracją. Tutaj przejmują kontrolę nad całą historią. Przestają oznaczać drogę do sąsiedniego pokoju. Mogą prowadzić do miejsca, które przyjmuje znajomy kształt, ale szybko ujawnia wrogi charakter.
Masterton korzysta z tego motywu wyjątkowo zręcznie. Nie potrzebuje przeklętej rezydencji ukrytej na odludziu. Groza wyrasta z miejskiej przestrzeni i dlatego wydaje się bliższa. Korytarz, piwnica albo wejście do kamienicy wystarczą, aby uruchomić niepokój. Najbardziej podoba mi się w tym pomyśle jego zwyczajność. Każdy zna chwilę zawahania przed wejściem do miejsca, w którym panuje ciemność. Autor rozciąga tę chwilę na całą książkę i sprawia, że spojrzenie na klamkę może przestać być obojętne.
Ślad po Julii Winward
Joshua Winward nie przypomina bohatera, który z marszu radzi sobie z niepojętym zagrożeniem. Przyjeżdża do Londynu jako brat zamordowanej kobiety. Szuka odpowiedzi, a zamiast nich otrzymuje kolejne sprzeczności. Taki punkt widzenia dobrze służy opowieści. Joshua nie ma przewagi nad czytelnikiem. Dowiaduje się tyle, ile pozwala mu odkryć sytuacja. Dzięki temu napięcie wynika z kolejnych potwornych obrazów, lecz także z poczucia, że sprawa Julii została wplątana w coś ogromnego.
Masterton stopniowo zmienia skalę opowieści. Na początku ważny jest los jednej osoby. Potem pojawiają się pytania o naturę przejść, siły stojące za zbrodnią oraz cenę wejścia tam, gdzie człowiek nie powinien się znaleźć.
Barwione brzegi w serii książek Mastertona z wydawnictwa Replika naprawdę robią duże wrażenie.
Horror bez ostrożności
Masterton buduje grozę z dużą śmiałością i swobodą. Jego styl pozostaje bezpośredni, a sceny potworne zyskują wyraziste, dosadne opisy.
W Strażnikach piekła mocne sceny wyraźnie popychają fabułę naprzód. Makabra wyrasta z rozwoju wydarzeń i wzmacnia stawkę całej historii. Brutalność uwidacznia kruchość granicy oddzielającej świat ludzi od zagrożenia czającego się po drugiej stronie.
To horror pełen rozmachu. Autor pozwala sobie na śmiałe rozwiązania, a fabuła nie próbuje udawać kameralnej opowieści o jednym nawiedzonym mieszkaniu. Im dalej się wchodzi, tym wyraźniej widać, że londyńskie ulice skrywają znacznie więcej niż zwykłe sekrety.
Londyn za cienką ścianą
Najsilniej działa tu sposób wykorzystania Londynu. Miasto zyskuje własny puls i gęstą, duszną obecność. Jego ulice oraz budynki tworzą labirynt szczelin, z których każda może otwierać przejście do przestrzeni wykraczającej poza zwykły porządek świata.
Miejska sceneria nadaje tej historii wyrazisty charakter. Masterton osadza grozę w przestrzeniach bliskich codzienności: przy schodach w bloku, za zamkniętym wejściem albo w miejscu mijanym każdego dnia bez większej uwagi. Dzięki temu koszmar wyrasta bezpośrednio z miejskiego rytmu.
Nie wszystkie rozwiązania mają subtelność psychologicznego horroru. Masterton wybiera dosłowność i nadmiar, a czasem dochodzi do granicy przesady. Dla mnie stanowi to część uroku tej powieści. Masterton prowadzi tę historię z pełną swobodą wyobraźni. Dzięki temu książka ma nerw i odwagę rzadko spotykane we współczesnym horrorze.
Wydanie z ogniem
Edycja Repliki prezentuje się świetnie. Twarda oprawa nadaje książce odpowiednią wagę, a barwione brzegi z ognistym motywem pasują do tytułu i temperatury tej opowieści.
Na 432 stronach dostajemy historię szybką i bezczelną. Wydawca zapowiada ją jako opowieść o równoległych światach, lecz ten opis przekazuje zaledwie punkt wyjścia. Największa przyjemność polega na odkrywaniu, jak daleko Masterton potrafi pociągnąć ten pomysł.
Dla kogo są „Strażnicy piekła”?
Polecam tę książkę osobom, które cenią Grahama Mastertona za bezpośredni styl i odważne pomysły. Spodoba się też czytelnikom szukającym horroru z wyraźną fabułą, a nie wyłącznie atmosferą półmroku.
Strażnicy piekła oferują historię o zagubieniu i przejściach, których lepiej nie otwierać. Największą siłą książki pozostaje jednak prosty pomysł zamieniony w literacką pułapkę. Drzwi są tak zwyczajne, że zwykle nawet ich nie zauważamy. Po tej lekturze warto jednak przez moment sprawdzić, czy za nimi naprawdę czeka właściwy pokój.
Tutaj kupisz książkę:
Mój blog otrzymuje się dzięki wsparciu czytelników. Będę wdzięczny, jeśli postawisz mi wirtualną kawę💚
Pasjonat pozytywnego stylu życia. Prowadzę bloga od 2012 roku dzieląc się wiedzą i spostrzeżeniami. Ekspercko recenzuję rzeczy i miejsca warte uwagi, które zmieniają życie na lepsze. Poza blogowaniem napisałem kilka e-booków oraz publikacje w prasie drukowanej. Moje treści cytowane są przez duże media, w tym telewizję i portale.
